پایان
یادم به آن لطیفهای افتاد که از یارو خواستند برود و خبر مرگِ کسی را به مادرش برساند. به مادرش گفت: «چندتا فرزند داری؟» گفت: «سهتا». گفت: «دیگر روی یکیش حساب نکن. مُرد!»
حالا شده حکایتِ دودکش! فکر کنم زیاد لازم به توضیح نباشد. چند روز پیش اعلام کردم که به زودی گندش درمیآید. الان آمدم بگویم که دودکش تمام شد. چرای کار ساده است؛ با دوستان قرار بر این گذاشتیم که تجربهی با همبودنمان را اینبار جداگانه بیازماییم. پس حیات همچنان ادامه دارد.
مجتبی مدتی بود که دیگر نمینوشت. شاید به زودی شروع کند. هادی، البته، بسیار مشتاق است و نوشتن در وبلاگ جدیدش «تساپه» را آغاز کرده است. حتمن سر بزنید و همراهاش باشید.
و اما من!
یکی از چیزهایی که اینجا یاد گرفتهام راحتی ِ جابجا شدن است. همینکه صاحبخانه ابرو در هم کشید و یا برای بالابردن اجاره مقادیری ناز تحویل شما داد بساطت را برمیچینی به سوی سرای دیگر. من به همین سادگی در فضای حقیقی و در مدت کمتر از دو سال، سه بار جابجا شدهام. در فضای مجازی این رکورد دو بار بود که با نقل و انتقالام به «پاتیناژ» با واقعیت همسان میشوم. آدم خوب است بین واقعیت و مجازیتاش تعادل را حفظ کند.
من همچنان همهی وبلاگهایی که دوست دارم را خواهم خواند؛ همه دوستانی که در لینکدونی هستند و کسانی که نیستند. اگر شما هم خواستید مرا پیدا کنید کافیست سری به «پاتیناژ» بزنید؛ اگر آمدید خبرم کنید تا به استقبالتان بیایم. شاید راه را گم کنید! البته «دلگراف» مثل گذشته فعال است و به کارش مادامی که خسته نشده ادامه خواهد داد.
و در پایان جا دارد از همهی دوستان و دشمنانی که در مدت این یک سال که از حیات پر برکتِ دودکش گذشت قدم رنجه فرمودند و به دودکش سر زدند سپاسگزاری کنیم. ممنونیم که با تمام «دود و بو»ی «دودکش» ساختید و دم بر نیاوردید. از همهی کسانی که در راستای حمایت از وبلاگ، چه با نوشتن پیام (کامنت) و چه از طریق پرتابِ گل ما را شرمندهی محبتهای بیدریغ خود کردند کمال امتنان داریم. حتی لازم میدانیم از آن دسته از عزیزانی که از راههای دور تنها برای نوشتن در بخش کامنت وبلاگ تشریف میآوردند تا دین خود به دودکش را با نگارش عبارتِ معروفِ «به روزم. به من هم سر بزن!» ادا کنند بینهایت تشکر نماییم. آن دسته از دوستانی که حتی در مواقع تعطیلی بخش نظرات، نظرات و احیانن دلنگرانیشان را با ارسال پستِ الکترونیک به سمع و نظرمان میرساندند ممنونیم. سپاس ویژهای داریم از مدیریت سایت بلاگفا و پرشینگیک که با تمامِ مشکلات موجود به سرویسدهی رایگان مبادرت میورزند. از نیروهای امنیتی غیرداخلی که در شمارش تعداد بازدیدهای روزانه، آمارگیریهای خفن و فضولی از نوع «کی از کجا اومده» ما را یاری دادند تقدیر میشود. بیشک بدون حضور همه شما سروان گرامی، ارائهی چنین فضایی امکانپذیر نبود. وظیفهی خود میدانیم یک ماچ اساسی به سویتان پرتاب کنیم. امیدواریم که در مکان مناسبی بچسبد تا هم خدا راضی باشد و هم بندهی خدا!
عزت مزید
جمعه، هیجده جولای دوهزار و هشت میلادی (شمسیاش آن بالا هست)
حالا شده حکایتِ دودکش! فکر کنم زیاد لازم به توضیح نباشد. چند روز پیش اعلام کردم که به زودی گندش درمیآید. الان آمدم بگویم که دودکش تمام شد. چرای کار ساده است؛ با دوستان قرار بر این گذاشتیم که تجربهی با همبودنمان را اینبار جداگانه بیازماییم. پس حیات همچنان ادامه دارد.
مجتبی مدتی بود که دیگر نمینوشت. شاید به زودی شروع کند. هادی، البته، بسیار مشتاق است و نوشتن در وبلاگ جدیدش «تساپه» را آغاز کرده است. حتمن سر بزنید و همراهاش باشید.
و اما من!
یکی از چیزهایی که اینجا یاد گرفتهام راحتی ِ جابجا شدن است. همینکه صاحبخانه ابرو در هم کشید و یا برای بالابردن اجاره مقادیری ناز تحویل شما داد بساطت را برمیچینی به سوی سرای دیگر. من به همین سادگی در فضای حقیقی و در مدت کمتر از دو سال، سه بار جابجا شدهام. در فضای مجازی این رکورد دو بار بود که با نقل و انتقالام به «پاتیناژ» با واقعیت همسان میشوم. آدم خوب است بین واقعیت و مجازیتاش تعادل را حفظ کند.
من همچنان همهی وبلاگهایی که دوست دارم را خواهم خواند؛ همه دوستانی که در لینکدونی هستند و کسانی که نیستند. اگر شما هم خواستید مرا پیدا کنید کافیست سری به «پاتیناژ» بزنید؛ اگر آمدید خبرم کنید تا به استقبالتان بیایم. شاید راه را گم کنید! البته «دلگراف» مثل گذشته فعال است و به کارش مادامی که خسته نشده ادامه خواهد داد.
و در پایان جا دارد از همهی دوستان و دشمنانی که در مدت این یک سال که از حیات پر برکتِ دودکش گذشت قدم رنجه فرمودند و به دودکش سر زدند سپاسگزاری کنیم. ممنونیم که با تمام «دود و بو»ی «دودکش» ساختید و دم بر نیاوردید. از همهی کسانی که در راستای حمایت از وبلاگ، چه با نوشتن پیام (کامنت) و چه از طریق پرتابِ گل ما را شرمندهی محبتهای بیدریغ خود کردند کمال امتنان داریم. حتی لازم میدانیم از آن دسته از عزیزانی که از راههای دور تنها برای نوشتن در بخش کامنت وبلاگ تشریف میآوردند تا دین خود به دودکش را با نگارش عبارتِ معروفِ «به روزم. به من هم سر بزن!» ادا کنند بینهایت تشکر نماییم. آن دسته از دوستانی که حتی در مواقع تعطیلی بخش نظرات، نظرات و احیانن دلنگرانیشان را با ارسال پستِ الکترونیک به سمع و نظرمان میرساندند ممنونیم. سپاس ویژهای داریم از مدیریت سایت بلاگفا و پرشینگیک که با تمامِ مشکلات موجود به سرویسدهی رایگان مبادرت میورزند. از نیروهای امنیتی غیرداخلی که در شمارش تعداد بازدیدهای روزانه، آمارگیریهای خفن و فضولی از نوع «کی از کجا اومده» ما را یاری دادند تقدیر میشود. بیشک بدون حضور همه شما سروان گرامی، ارائهی چنین فضایی امکانپذیر نبود. وظیفهی خود میدانیم یک ماچ اساسی به سویتان پرتاب کنیم. امیدواریم که در مکان مناسبی بچسبد تا هم خدا راضی باشد و هم بندهی خدا!
عزت مزید
جمعه، هیجده جولای دوهزار و هشت میلادی (شمسیاش آن بالا هست)
